Column 18.02. Acteren in de visuele wereld.

In deze blogs vertel ik wat het betekent om als Zelfstandige Professional totaal onverwacht uit de Fastlane van werk en leven te worden gegooid (begin 2017) en hoe het is om opnieuw en met veel plezier (maar dan wel anders en wellicht beter) terug in het werkproces te komen. Een soort Marcel van der Pol nieuwe stijl. Met soms nieuwe doelgroepen en andere werkvormen en invalshoeken, maar met eenzelfde betrokkenheid,een  toegenomen, doorleefde deskundigheid en ruim 30 jaar ervaring met mensen en organisatie in verandering. en ontwikkeling.  Bel of mail mij gerust voor meer informatie. De columns delen (en 'liken') op sociale media mag natuurlijk ook. Graag zelfs. 

Nu pas, nu mijn zicht deels is beschadigd, merk ik pas in volle hevigheid hoe visueel onze maatschappij is ingesteld.... en vooral ook hoe visueel ikzelf in het leven (en werk) stond cq sta. Ik nam het visuele als iets vanzelfsprekend aan, iets waarover ik niet hoefde na te denken. Een snelle scan als ik een zaal binnenliep was meestal voldoende om een adequate inschatting van publiek of cursusgroep te maken. Nonverbale signalen hiield ik in de gaten, maar ik richtte mijn aandacht vooral op het auditieve, het gesproken woord en hoe en wat er werd verteld. Want het autieve  was, dacht ik, voor mij het dominante zintuig en informatie kanaal.

Tegenwoordig weet ik hoe visueel ik toch ook was georiënteerd. Wellicht had ik mij aangepast aan de visuele dominantie. In mijn lezingen en workshops ging ik steeds meer visuele ondersteuning gebruiken. Mensen vroegen daar ook om. Ik vond het leuk om te maken. Geen lappen PowerPoint-teksten, maar krachtige, vaak metaforische beelden, die soms meer leken te kunnen zeggen dan vele woorden.

Ik vond het ook heel normaal om voornamelijk digitaal (dus via het scherm) te communiceren, met overheden, instanties, klanten en relaties. Werken met filmpjes, het aandragen van visuele voorbeelden en toelichtingen tijdens mijn werk, ik deed het graag. En toch miste ik de eenvoud van het werken zonder hulpmiddelen. Gewoon door te zijn wie je bent en te handelen in het hier en nu.

De keuze was niet geheel vrijwillig, maar ik ben inmiddels wel met veel plezier terug bij af. Geen hulpmiddelen. Geen ondersteunende modellen of ingewikkelde theorieën. Slechts optreden met dat wat er is. Ik geniet ervan. Ik heb er zelfs (opníeuw) mijn werk van gemaakt. Een frisse start. Voor mensen die vastzitten in verandering, in hun denken. Als ze het even niet meer weten.

Ik heb daarbij het visuele zeker niet afgezworen. Allerminst. Maatschappij en samenleving zijn nog steeds sterk visueel gericht! Het visuele is alleen in mijn werk zijn dominànte positie kwijt. 

Ikmag graag over mijn werk vertellen en indien gewenst direct toepassen. Bijv in de vorm van een combi van interactieve lezing/voorstelling/workshop. Een zo eenvoudig mogelijke presentatie prikkelt het voorstellingsvermogen. Mensen volgen hun eigen beelden. Ze  denken actief mee en komen met eigen inzichten. Dàt vind ik mooi!

Ondertussen moet ik als visueel beperkte nog steeds mij elke dag bewegen in een zeer snelle, zeer visueel ingestelde maatschappij. Communiceren op afstand, dus via het beeldscherm, gaat stukken trager dan vroeger en kost mij (nog) veel energie. Regelmatig wordt mij gevraagd om uitgebreidedocumenten te lezen of allerlei materiaal te schrijven. Als het kan bedank ik voor de eer. 

Mijnadministratie loopt achter. Een spreadsheet lijkt soms een zoekplaatje en doolhof geworden. Accounts met toegangsnaam en wachtwoorden lijken vaak verstoppertje te spelen. Ik noem dat allemaal gedoe. Ik besteed het allemaal zoveel mogelijk uit. Mijn vrouw en mijn accountant zijn daarbij een enorme steun.

Als je je afvraagt hoe het kan dat ik toch met enige regelmaat blogs (en vlogs, filmpjes en webinars) produceer, dan komt dat omdat ik daar in alle rust de tijd voor neem. Je eigen ideeën, ontdekkingen en creaties vertalen naar (ook visueel ondersteunde) presentaties, is mooi, betekenisvol envervullend werk. Ik doe het graag.  Ik ben zelfs al opzetjes te schrijven voor een nieuw boek. Het zal wat kòsten (vooral tijd, energie en aandacht), maar dan heb je ook wat! Een boek, met werktitel: De 13de Held. Over als je het even niet meer ziet. Als je (gedwongen) het gebaande pad verlaat en dan je eigen spoor creëert. Als een spoor goed zichtbaar is, nodigt het uit.

Marcel van der Pol
Groningen, 29 januari 2018

Uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen over Vallen, Opstaan en Verdergaan (maar dan anders en beter)". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over gerichte presentaties, lezingen (Speakershows) of over cursussen, workshops en advies, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

Column18.01. Een jaar van ontdekkingen en keuzes plus zoektocht naar mooie lokaties (win een boek!)

Maandag 15 januari 2018. Vanaf vandaag pak ik hier mijn (wekelijkse) column weer op. Op Facebook (Bewuste Ondernemers Groningen)  en op mijn LinkedIn/Google+ pagina's komt elke keer een verwijzing naar deze blog op marcelvanderpol.blogspot.nl  In deze blogs vertel ik wat het betekent om als Zelfstandige Professional totaal onverwacht uit de Fastlane van werk en leven te worden gegooid (begin 2017) en hoe het is om opnieuw en met veel plezier (maar dan wel anders en wellicht beter) terug in het werkproces te komen. Een soort Marcel van der Pol nieuwe stijl. Met soms nieuwe doelgroepen en andere werkvormen en invalshoeken, maar met eenzelfde betrokkenheid,een  toegenomen, doorleefde deskundigheid en ruim 30 jaar ervaring met mensen en organisatie in verandering. en ontwikkeling.  Bel of mail mij gerust voor meer informatie. De columns delen (en 'liken') op sociale media mag natuurlijk ook. Graag zelfs. 

Allereerst echter wil ik iedereen een heel mooi, ontdekkingsvol jaar toewensen.  Het leven is per definitie beweging. Beweeg mee. Ga eens op onderzoek voorbij het bekende. Ontdek nieuwe zienswijzen en mogelijkheden

2018 gaat een mooi jaar worden, zeiden wij met Oud&Nieuw tegen elkaar. Wat dit jaar ons gaat brengen weten we nog niet, maar dàt het een jaar vol intrigerende zoektochten, ontdekkingen en keuzes gaat worden, is wel zeker. Dat betekent afscheid nemen van het een en nieuw ontwikkelen van het ander. Met diverse mooie, zinvolle dingen, waar klanten en ik allebei blij van worden, ga ik gewoon  door. Wellicht in een iets andere vorm. We blijven in ontwikkeling.

Mijn centrale focus is het werken met mensen en organisaties die vastzitten in verandering  In denken en doen kun je soms zó geklonken zijn aan vaste patronen!

Ik help mijn klanten om in hun denken en doen weer in beweging te komen en verder te ontwikkelen. Van bestuurlijk strategische overwegingen tot praktische persoonlijke zaken. Wat eigenlijk voor iedereen die vastzit in verandering geldt: van bestuurder tot professional tot privé persoon: wat ga je doen als jouw model van de werkelijkheid, je theorieën en ideeën  of je verwachtingen niet meer goed functioneren? Vergroot je Denkraam. Buiten de gebaande en de platgetreden paden zijn nog vele mogelijkheden, die je wellicht nog niet kent. 

Maak eens Speakershow mee bij jou op lokatie (nog gratis tot maart 2018). Over vastzitten, los komen en in beweging komen, en ook minder bekend terrein verkennen. betreden terwijl je de uitkomst nog niet weet. "Kún je je dan vasthouden aan de wind?" heet een van mijn  Speakershows, gebaseerd op persoonlijke en professionele ervaringen.Het antwoord op de vraag uit de titel: Ja, dat kan zeker... door te Schakelen in Perspectief, door het Vergroten van je Denkraam en door een actieve inzet van Contextuele Empathie uit Keridwen's NZR-methode.

Naast mijn Speakershows pak ik ook weer actief en met veel plezier mijn coachings en workshops op. Oprn Inschrving en In company, maar bovenal  Maatwerk. Specifiek doelgroep gericht, van strategisch bestuurlijk tot operationele uitvoering, van professional tot privé. Iedereen kan buiten de gebaande paden zijn eigen spoor maken. Welkom. 

Indien mogelijk en gepast ga ik naar buiten (wandelcoaches. Ik ben ook opzoek naar mooie, geschikte en betaalbare lokaties voor coaching en workshop, ook goed bereikbaar met het OV. Voor coaching zoek ik eenvoudige, sfeervolle ruimtes, geschikt van 1 tot ca 6 personen.  Voor de workshops zoek ik inspirerende zalen (incl. kleine theaterzalen) en omgevingen.  Stuur mij jullie ideeën en adviezen. Ik stel een exemplaren van mijn laatste boek ter beschikking (verloting!) als dank voor jullie bijzondere suggesties.

Uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen over Vallen, Opstaan en Verdergaan (maar dan anders en beter)". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over gerichte presentaties, lezingen (Speakershows) of over cursussen, workshops en advies, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

21. Nog één keer over de arts, de bonen en de schoenlapper: het half lege/volle glas.

Mijn laatste column voor 2017. In mijn columns schrijf ik over mijn ervaringen als zelfstandige ondernemer, die is gevallen (infarct), weer bij de wal op klautert en nu weer verder wil (maar dan anders).  Deel de columns gerust op de sociale media. Wellicht hebben anderen iets aan mijn ervaringen: Wat ik heb meegemaakt Wat er is veranderd. Hoe ik het heb aangepakt. Wat ik heb gevonden. Spiegel jezelf. 
Reacties zijn altijd welkom.   alle blogs, ga naar marcelvanderpol.blogspot.nl). 

Prachtige feestdagen... en tot in 2018! Marcel van der Pol (Keridwen)

Twee weken geleden schreef ik over een arts, die bij onverklaarbare ziektes, als hij echt niet meer wist wat te doen,  een combinatie van bonen en azijn voorschreef. Soms hielp het, soms ook niet. En zeker niet in het geval van een schoenlapper. Deze laatste overleed ondanks de behandeling. Daaruit concludeerde deze arts dat zijn behandeling van mysterieuze behandeling niet werkte bij schoenlappers (lees column 19). Hij schreef daar mooie verhandelingen over.

Wat mij bij teruglezen intrigeerde was, dat deze arts uit dat oude verhaal, zich niet als eerste afvroeg waarom het bij sommige patiënten wèl hielp. Waarom werden deze patiënten beter? Even los van de methodologie voor wetenschappelijk onderzoek, was het ook de keuze van deze arts waaop hij zijn aandacht vestigde: op wat misging (zoals bij de schoenlapper), of wat er goed ging (patiënten die beter werden). Zag hij zijn  behandelingsglas vooral als half vòl of als half léég?

Wat is beter? Is überhaupt een van beide perspectieven beter?

Vanaf het moment dat ik struikelde (infarkt), viel en weer op ging staaneeft dit thema mij beziggehouden. Wat kan ik niet meer, versus wat kan ik nog wel (of ànders). Waar begin je met redeneren, vooral als je als ondernemer weer op je eigen benen verder wilt? Bij wat niet meer kan (half leeg glas), of bij wat nog wel (of anders) kan (half vol glas)? Niet alleen ikzelf bleek al snel met dat vraagstuk bezig te zijn, ook de mensen om mij heen, van familie en vrienden tot klanten en relaties.  Heel begrijpelijk, maar soms ook lastig. Ik moest niet alleen mijn zelfvertrouwen en mijn eigen zekerheden yerug te zien winnen, maar als ondernemer ook het vertrouwen van de markt. Dat voelde als dubbelop. Thuis onrust, op je werk onrust. Wat heeft geholpen, is het besluit om niet alleen thuis mijzelf opnieuw uit te vinden (nieuwe situatie, ander denkraam, nieuwe verhoudingen, andere mogelijkheden), maar ook in de markt te herprofileren (wat wil ik (nog) wel en wat niet meer?).

Boeiende zoektocht! Zeker nog niet afgelopen. Wel wordt de richting steeds helderder. Criteria? Mijn ontdekkingsreis naar een nieuwe plek in de wereld (privé en professioneel) voert mij langs de dingen waar ik echt blij van wordt, die ik zinvol en betekenisv'ol vind, en waar ik goed in ben! Ik ben de wereld weer ingestapt met mijn speakershows, combi van lezingen en voorstellingen; een soort teasers om weer te laten zien dat ik er ben en wat ik allemaal heb te bieden heb. Mijn  glas is daarmee nu toch weer helemaal halfvól in mijn beleving? Nee, er zijn nog steeds dingen die lastig zijn, moeilijk gaan. Ik wil deze metafoor niet; wèg met het half lege, half volle glas. Mijn herprofileren betekent dat ik op zoek ben naar een nieuwe, beter passende metafoor....  Nog niet gevonden, maar dat komt wel! Mijn gedachten cirkelen alvast rond drie begrippen uit mijn speakershows: "Denkraam" (ander, nieuw, groter) en "buiten de gebaande paden" (dwalen en nieuwe koers vinden) en "contextuele empathie".  Nu ik dit opschrijf komen diverse verhalen boven, waarin deze begrippen alle drie voorkomen.Om een paar verhalen te noemen die ik vaak bij klanten gebruik: "Houd je vast aan de wind!" en  "Troubadour in de kloostertuin" en "Witte kiezels op de nek van een zwarte neushoorn" en "Hier is de overkant" en "De wetten van de wilde honing",  "Ruzie in de speeltuin"... 

Volgens mij moet ik gewoon deze en andere verhalen de komende tijd weer  veel gaan vertellen of spelen en er zeker mee aan het werk gaan.

Marcel van der Pol
www.KERIDWEN.nl

🤠
Groningen
18 december 2017


Deel 21 uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen vanuit de Slowlane. Over vallen, opstaan en verdergaan". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over presentaties, lezingen en workshops, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

    

  

20. Pas op! Code Blauw!

Een groot deel van mijn werkzame leven ben ik bezig geweest mensen te helpen op andere gedachten te komen. Hoe lastig kan het soms zijn om een bepaalde denklijn los te laten, zelfs als deze niet (meer) functioneel is. 'Loslaten', maar dat hoeft niet 'weggooien' te betekenen. Mijn streven is er veel meer op gericht dat mensen qua denken in bewéging komen, opdat ze open komen te staan voor andere gedachten en ideeën dan de hunne. Er is nog zoveel te ontdekken buiten je eigen 'verhaal' wat jou kan verrijken! Dan moet je niet je verhaal afsluiten en bevriezen; dan kom je alleen maar in je eigen 'bubble' te leven.
Dus: stap uit je comfort zone. Vergroot je denkraam. Ga dwalen en vind nieuwe wegen (een nieuwe koers).

Mensen kunnen soms zo vasthouden aan hun eigen denkwijze en -patronen en - procedures, dat ze volledig opgesloten raken in hun 'bubble'! Voor mijzelf betekende dit gegeven, dat ik graag wilde bewijzen dat 'denken ook met een veel minder strakke structuur toe kon, misschien zelfs zonder! Leven en werken met wat er is, in het hier en nu. Geen bubble. Wel focus. Veel creativiteit. Goede impact.
Ik genoot (geniet!) van mijn werk

En dan word je zèlf opeens door een infarct (gevolg: beschadigd zicht) gedwongen te dwalen in 'terra incognita' - zowel privé als professioneel.
Hoe vaak was ik afgelopen maanden niets iets kwijt omdat ik het niet zag liggen?
Hoe vaak hebben mensen mij om heen mij niet gewezen op de vóórdelen van een eenvoudige structuur? Bijvoorbeeld, vaste plekken voor voorwerpen die ik vaak gebruik (tijdwinst door minder zoeken). Of strakkere dagindeling (energiewinst door gedoseerde activiteiten).
Aha... zei ik dan en voelde de liefde voor vrijheid verdampen als sneeuw voor de zon.

Gelukkig is daar ook nog Leon Blauw, personage uit volksvehalen. Dromer als hij was, was hij voortdurend van alles kwijt en bracht daar miet alleen zichzelf maar ook zijn vrouw. tot wanhoop. Vooral zijn sleutels was hij om de haverklap kwijt. Natuurlijk is een vaste plek (haakje nast de deur) een goede oplossing. Maar als je ook dàt vergeet omdat je plotseling een creatieb ingeving krijgt... wat doe je dan? Leon blauw begon met een briefje aan de binnenzijde van de voordeur dat hem opriep niet te verggeten dat sleutels aan het haakje behoorden te hangen. Maar dan moet je dat briefje wel zíen en lézen! Om zichzelf daar aan te herinneren schreef Leon een tweede briefje dat hen aanspoorde het briefje op de deur te lezen. Maar waar laat je dat nu weer? Op zijn bureau waar het steeds onder andere 'belangrijke paperassen' bedolven dreigde te raken? Kortom, binnen de kortst keren had Leon Blauw een hele reeks aan aandachtbriefjes door het huis verspreid liggen. De aanwijzingen werden steeds korter, van 'Kijk onder de broodmand' en 'zie koffiekop' tot 'Wastafel'.
Het enige wat hij nog hoefde te doen, was de aanwijzingen te volgen tot hij de sleutels en het haakje naast de voordeur had gevonden. Elk briefje legde of plakte hij op een plek die hij naar eigen zeggen niet kon missen. De praktijk was echter anders. Steeds weer doorkruiste een bijzondere gedachte zijn zoektocht en vergat hij steevast waar hij mee bezig was en naar waar jij op zoek waas. Een structuur die geen structuur bood.

Een milde glimlach van mij voor Leon Blauw en zijn verhalen.
Ook een oproep aan mijzelf. Een heldere minimale structuur kàn ervoor zorgen dat je voldoende tijd over houdt om fijne, mooie, boeiende dingen te doen. Nu nog onderzoeken welke minimale structuur de liefde voor de vrijheid het best garandeert.
Ik zal deze structuur die mij vrijheid biedt 'Code Blauw' noemen. 😉🤠

Marcel van der Pol
www.KERIDWEN.nl

Groningen
11 december 2017

Deel 20 uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen vanuit de Slowlane. Over vallen, opstaan en verdergaan". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over presentaties, lezingen en workshops, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

19. Wat goed is voor mij, is goed voor jou (of toch niet?).

Een arts ontdekte dat hij een onbekende ziekte onder de leden had. Hij zette al zijn medische kennis in om zichzelf zo goed mogelijk te behandelen. Wàt hij echter ook deed, níets hielp. Elke dag voelde hij zich verder achteruit gaan. Toen hoorde hij van een bijzonder medicijn. 1 kilo rauwe bonen en 2 liter azijn zou wonderen doen bij mysterieuze aandoeningen. Hij geloofde er niets van, maar... als het niet zou baten, schaden zou het zeker ook niet.

Tot zijn stomme verbazing knapte hij direct op. Na een week voelde hij zich zelfs weer als herboren.  Hoewel hij geen flauw idee over hoe en wat van de werking had, schreef hij bij elke ziekte,  die hij niet kon verklaren voor: 1 kilo rauwe bonen en 2 liter azijn. Soms hielp het, soms ook niet.

Hij begon nauwgezet te experimenteren met de doses. Soms gingen patiënten dan alsnog vooruit, soms ook niet. Eén patiënt strierf, een schoenlapper. De arts schreef in zijn praktijkjournaal: "Belangrijk om te weten: wat goed is voor een arts, werkt  voor de meeste mensen, maar zeker níet bij schoenlappers!".

Dit najaar ben ik (weer) begonen met Speakershows (combi lezing/voorstelling). Vraag die daarin steeds  terugkomt, is hoe je het beste om kunt gaan met ingrijpende gebeurtenissen in leven en werk. Opvallend is bijna iedereen hiervoor zoveel mogelijk een geheel eigen manier zoekt.  En als je dan je eigen manier hebt gevonden, die ook nog goed blijkt te werken, is dat natuurlijk prachtig! Maar zou jouw manier ook voor een ander werken?

De meeste mensen herkennen direct de denkfouten in de redenatie van de arts in bovenstaand verhaal (eeuwen oud, Iraans). Ik hoef het bijna nooit uit te leggen of toe te lichten.

En toch.... het komt zo vaak voor dat als mensen een ingrijpende gebeurtenis hebben meegemaakt, waarbij ze een manier hebben gevonden om daar goed mee om te gaan, dat ze dan, met alle goede bedoelingen, graag hún methode aan iedereen willen voorschrijven. Maar ja, niet alle mensen zijn gelijk. Er zijn best veel 'schoenlappers' in de wereld waarbij een bepaalde methode niet werkt.

Dus wat kun je het beste doen? Wellicht kun je vertellen over jouw ervaringen, hoe jij het hebt aangepakt. Biedt het aan als een optie, een mogelijkheid. Dan kunnen de mensen zelf beslissen.

Eén dezer dagen heb ik weer een Speakershow, waar ik vast dit verhaal ga vertellen. ... ook als waarschuwing voor mijzelf. Ik mag dan iets hebben hebben meegemaakt (gevolg: beschadigd zicht). Dat heeft mijn leven (privé en professioneel) aardig overhoop gegooid. Ik denk dan wel een vorm gevonden te hebben om er mee om te gaan (ook in mijn werkleven), dat wil niet zegen dat mijn manier ook goed is voor anderen. Of dat ik daar mee klaar ben.

Er is nog veel te leren.

Ik hoop nog vele 'schoenlappers' tegen te komen, met hun 'andere' ervaringen.

Volgend jaar zal ik dan op deze plek dit verhaal over deze arts met zijn bonen en azijn, anders, uitgebreider en meer bezonken kunnen vertellen. Een groter denkraam?

Marcel van der Pol
www.KERIDWEN.nl

Groningen
4 december 2017

Deel 19 uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen vanuit de Slowlane". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over presentaties, lezingen en workshops, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

18. Kun je je dan vasthouden aan de wind?

Afgelopen week zat ik in de trein naar Winschoten om daar voor het eerst een SPEAKERSHOW over mijzèlf te verzorgen. "Houd je vast aan de wind!" heb ik deze Speakershow genoemd, een combinatie van lezing en voorstelling over wat ingrijpende veranderingen met mensen doet. Het geven van Speakershows zijn voor mij een vorm om na mijn infarct weer terug in het werk te komen. Ik wil de wereld laten zien, dat ik er weer ben, dat ik mooie, zinvolle  nieuwe dingen heb te bieden voor mens en organisatie. Er zijn zelfs bijzondere zaken aan mijn repertoire toegevoegd. Zoals deze nieuwe Speakershows over onderwerpen waar ik mij de komende tijd op wil richten: (1) Communicatie tussen professional en klant/opdrachtgever ("Twee zielen, méér gedachten"), (2) Conflicten tussen andersdenkenden ("Ruzie in de Speeltuin"), en nu dus (3) Mens en/of organisatie in verandering ("Houd je vast aan de wind!").

Gewoonlijk geef ik deze laatste Speakershow aan anderen die in verandering zijn. Deze keer gaat het echter over mijzelf, over wat mij is overkomen, en dan vooral wat het betekent om weer overeind te krabbelen en door te willen gaan. 

Nu ihet mijxelf aangaat sta ik er toch anders in. Uit mijn comfort zône. Mijn weg zoekend in onbekend gebied. Gebaande paden leiden niet naar wat ik wil of kan. Ik dwaal rond om nieuwe wegen te vinden. Als het opeens jezelf aangaat... Daarover wil ik die avond vertellen en een voorstelling geven. 

Het is avond en het regent. In gedachten loop ik lezing en voorstelling nog een keer door. Als ik in Winschoten uit de trein stap ben ik verrast hoe moeilijk ik met mijn beschadigde zicht mij in het donker en de regen kan oriënteren. Na een paar straten ben ik reeds verdwaald. Mijn smartphone-met-navigatie helpt mij niet echt. Gelukkig wijst een jogger mij weer de juiste richting. Ik weet zelfs de lokatie op tijd te bereiken.

Vooral die laatste minuten tot aan de voordeur besef ik weer hoe belangrijk tegenwoordig een goede voorbereiding voor mij is, ook ten aan zien van de reis naar een opdracht toe. Als je zicht is verminderd, is dat veel belangrijker geworden dan vroeger. 

De avond zelf gaat goed. Ik vind het best spannend om pp deze manier over mijzelf te vertellen, terwijl het eigenlijk nog zo kwetsbaar is. Ik vertel over het bloedpropje dat mijn hele leven overhoop gooide. Net zoals veel andere ondernemende mensen dacht ik eigenlijk dat ik zo'n beetje onkwetsbaar was. Hoewel ik genoeg de kwetsbaarheid van andere mensen had meegemaakt, ging ik er eigenlijk steeds vanuit dat zoiets mij niet zou overkomen. Er was hier toch geen enkele aanleiding voor?

En dan gebeurt het toch....opeens... zonder enige aankondiging. Net zoals ik zovaak opbeurend naar anderen was geweest, waren de mensen nu opeens naar mij heel opbeurend.... Het kwam vast wel goed... Kijk eens, hoe ik mijzelf alweer redde... Mijn eigen boeken op mijzelf toepassen, zou helpen om nieuwe mogelijkheden te zien. Durf te dwalen! Vergroot je denkraam! Regisseer je zelf!

Mooie motto's, waar ik nog zeker in geloof..... Maar deze krijgen wel nu een aparte lading als mijzelf een ontwrichtende gebeurtenis overkomt. Ik heb er niet om gevraagd. Zonder pardon uit de Fastlane in de Slowlane geslingerd. Mijzelf blind en onmachtig terugvinden in een ziekenhuisbed. Alle opdrachten heb ik af moeten zeggen. Geen toekomst meer zien. Ik ben al zó blij als ik na een paar dagen het silhouet van mijn grote liefde weer kan herkennen Ik kan weer wat zien! Ik geloof dat ik van blijdschap een halve rivier heb vergoten.

Met de terugkomst van het eerste zicht komt ook de vraag boven.... maar hoe nu verder? Is er hoop op herstel? Ja en Nee. In ieder geval geen 100%. Kan ik weer aan het werk? Hetzelfde werk? Wat is eigenlijk mijn plek in de wereld?

In Winschoten sluit ik de avond af met mijn voorstelling "Houd je vast aan de wind!". Over iemand die alle zekerheden kwijraakt en op zoek gaat naar een nieuw perspectief. Eérst echtermoet je de eigen angst voor het onbekende overwinnen, want anders ga je niet eens op zoek. Of ga je niet verder. Hoe ellendig je huidige situatie ook soms is.... die is wèl bekend. Je weet wat je kunt verwachren. Je weet wat je hebt. Je weet daarentegen niet wat het onbekende je gaat brengen. Wat ga je doen: blijven of gaan? Koesteren wat er is, of de angst overwinnen?  In uiterste nood kun je je wellicht slechts nog vasthouden aan de wind. Maar of dat genoeg is om niet (nog een keer) te vallen?

Aanvankelijk begon ik afgelopen september met dezelfde doortastendheid als vroeger de boel weer op te pakken. Mijn ambitie bleek echter al gauw vèr voor mijn energie uit te lopen. Bovendien is voor mij kijken 'topsport' geworden. Het gaat redelijk goed. Mijn zicht gaat zelfs in kleine stapjes vooruit. Kijken kost mij echter nog steeds  enorm veel energie!

Dus terug naar af. Terug de Slowlane in.  Daar gaan denken, schrijven en voorzichtig experimenteren. Wat kan ik wen wat (nog) niet. Wat wil ik en wat niet. Hoeveel onzekerheid kan ik aan?  Alleen als een klus goed was voorbereid stapte ik (tijdelijk!) In de Fastlane op weg naar de klant. Voorlopig wil ik alleen maar mooie Speakershows geven, of eendaagse workshops, kortdurende interventies en praktische adviezen.

En de rest...?

Of ik de ruimte krijg optimaal te schakelen tussen Slowlane en Fastlane, om zelf te herstellen en voor mijn klanten betekenisvolle dingen te doen? Of er weer voldoende betalende opdrachten binnen zullen komen? Of klanten niet alleen opnieuw mij hun vertrouwen schenken , maar ook zien dat deze ervaring een extra, authentieke dimensie creëert in mijn professionaliteit, dus een zinvolle toegevoegde waarde biedt?

Net als in de voorstelling houd ik mij nu vast aan de wind en heb vertrouwen dat de wind mij kan dragen... als ik tenninste maar mijn armen en handen durf uit te steken.

Marcel van der Pol
www.KERIDWEN.nl

Groningen
27 november 2017

Deel 18 uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen vanuit de Slowlane". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over presentaties, lezingen en workshops, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

17. De kloof tussen theorie en praktijk

Als het een beetje lukt, zo  's morgens na mijn kijkdoos-oefeningen, maak ik een lange wandeling. Naast het genieten van de wandeling zelf kan ik het meestal niet laten ook de kijkdoos-oefeningen in de praktijk te brengen. Volgens mijn scores in de kijkdoos gaat mijn zicht stap voor stap vooruit.  Dit is ook aantoonbaar in de zichtveldmetingen. Ik reageer steeds beter op lichtprikkels, die aan mijn beschadigde zichtdelen  worden aangeboden. Heerlijk om te horen. Heerlijk om te zíen ook!

Hoe kan het dan dat lopend langs kanaal en fietspad nog steeds boten en fietsers in mijn uitval plotseling kunnen 'verdwijnen' en weer tevoorschijn komen? Die 'verdwijntruc' zou toch steeds minder moeten voorkomen? Met andere woorden, ik ervaar werkelijk een duidelijke kloof tussen laboratoriumsituatie (de kijkdoos) en de praktijk van de ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen).

Zittend op een bankje aan het water, in de zon en omringd door de warme kleuren van de herfst, moet ik denken aan alle voorbeelden die ik ken waarbij theorie en praktijk niet helemaal op elkaar bleken aan te sluiten. Of het nu gaat om de mooie structuurplannen van de verandermanager, de heldere opdracht van een werkvoorbereider, de wijze waarop een afgestudeerde  opleidingskennis in praktijk brengt of de uitwerking van een coaching, behandeling of therapie, de werkelijkheid blijkt vaak weerbarstiger dan de theorie. Voorbeelden daarvan zijn er te over!

Als beroepsmatige begeleider (coach, docent, therapeut, etc) weet je heel goed dat je aandacht moet besteden aan de TRANSFER van  theorie (laboratorium) naar praktijk. Ik vind dat nog steeds een van de boeiendste aspecten van mijn werk. Door in de fantasie je Denkraam te vergroten blijkt opeens veel meer mogelijk te zijn dan je dacht. Je moet vervolgens wel die mogelijkheden vertalen naar de praktijk. Een uiterst leerzame zoektocht. Elke keer weer.

Op dat bankje in de zon voel ik mij klant en begeleider tegelijk. Ik ervaar in alle hevigheid die kloof. Opgelucht, blij en enthousiast ben ik de laboratoriumsituatie,  terwijl de ADL nog even veel problemen lijkt op te leveren.

Als ik nu eens op basis van mijn ervaringen in het begeleiden van transferprocessen mij verplaats in de rol van therapeut,  wat raad ik mijzèlf dan als patiënt als transferoefeningen aan?

Ik fixeer mijn blik zo op een vast punt van een afgemeerde boot zodat de stuurhut in mijn  uitval verdwijnt. Ik kan nu niets meer van de stuurhut zien dan een 'blur', een vage, ietwat vormloze vlek. Dit is sowieso al een mooie vooruitgang vergeleken met een paar maanden geleden. Toen zou ik niets hebben gezien. De laboratoriummetingen suggereren echter dat er nog méér mogelijk is. 

Ik blijf strak naar mijn fixatiepunt kijken en probeer zo goed mogelijk mijn aandacht te richten op de stuurhut. en daar vast te houden. Ik vertel mij zelf dat als de lab-resultaten kloppen ik moet kunnen leren de stuurhut ook wèrkelijk te zien. Ik weet immers al hoe deze eruit ziet. Ik zou dus kleine kenmerken in de blur een betekenis kunnen geven, om zo stap voor stap het beeld in te vullen en op te bouwen. De visuele cellen in de hersenschors moeten zo kunnen leren, dat wat ze registreren om te zetten in een samenhangend, herkenbaar beeld.

In alle eerlijkheid, lke keer als  ik besef dat al die benodigde neurale verbindingen die nodig zijn om een beeld goed te weer te geven, weken, zoniet maanden nodig hebben om aangelegd te worden (àls dat al gebeurd., want zekerheid heb ik allerminst), zucht ik diep. Maar als plotseling even het beeld van de stuurhut duidelijk zichtbaar wordt, geeft dat hoop. Dat is zó nodig om een  transfer-kloof te kunnen overbruggen: doorzetten, een wenkend perspectief en kleine succesjes onderweg.

Marcel van der Pol
www.KERIDWEN.nl

Groningen (Hoornse Diep)
20 november 2017

Deel 17 uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen vanuit de Slowlane". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over presentaties, lezingen en workshops, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)