Over leiderschap, doel en richting bij mens en dier

Hoeveel artikelen heb ik de laatste jaren niet langs zien komen over 'management' en 'leiderschap': coachend leiderschap, persoonlijk leiderschap, situationeel leideschap, spreadsheet leiderschap, militair leiderschap, inspirerend leiderschap, blauw leiderschap, agile leiderschap , effectief leiderschap. etc. etc. Je zou bijna gaan denken dat de doelgroep van deze hausse aan artikelen (i.c. 'het management') geen idee heeft van wat leidinggeven of leiderschap inhoudt, of in ieder geval behoefte heeft aan externe wijsheid en ondersteuning bij het geven van leiding aan zichzelf en anderen.

Eén van terugkerende thema's in veel van die leiderschap-stijlen en -theorieën  is het doel, de stip aan de horizon. De leider geeft aan waar de massa (de groep) naartoe gaat. De leider heeft het overzicht, een droom of visioen, dat verwezenlijkt moet worden.

Dit is dan de belangrijkste taak van de leider: doel, weg en verbinding. De wijze waarop leiderschap wordt getoond, de stijl, wordt bepaald door de dynamiek tussen leiders en volgers. Zij definiëren elkaar: leider krijgen de volgers die ze verdienen, heet dat dan, èn andersom.

Ik heb de afgelopen veertig jaar ruim de kans gehad om professioneel vanuit diverse invalshoeken 'leiderschap' te observeren, te ondergaan en zelf te ervaren. Als docent en als trainer/coach. Als medewerker van een organisatie en teamlid. Als sporter speler.. Als manager. Als verteller van verhalen,  theatermaker  en regisseur. Bovenal heb ik het fascinerend gevonden om ooit vanuit de gedragsbiologie (ethologie) en de klinische psychologie onderzoek te mogen doen naar gedag van dier en mens.

Het is tegenwoordig aardig 'hot' om de natuur als spiegel te zien van de menselijke maatschappij en samenleving. Wat kunnen we leren van de natuur? bijvoorbeeld van de verschillende manieren waarop dieren zich organiseren: solitair, in kuddes, troepen, vluchten, kolonies, etc., al dan niet samen met àndere soorten (cohabitatie, symbiose, parasitair, predator/prooi, etc).

Het grootste gevaar vind ik hierbij steeds weer, het risico van antropomorf (zij zijn als wij) of het zoomorf (wij zijn als hen) denken. De kunst is om elke soort te respecteren in wie en wat ze zijn. Probeer zo objectief mogelijk, dwz onafhankelijk, waardevrij en onbevooroordeeld waar te nemen. Onderzoek dan wat je daarvan kunt leren.

Om mij nu even te beperken tot dat beruchte 'punt op de horizon', het doel wat wij over bijvoorbeeld vijf jaar zouden moeten hebben bereikt: komt dit ook in de dierenwereld voor? 

Leiderschap komt zeker veelvuldig in de natuur voor. Hetzij bij een alpha-dier in kudde of roedel, hetzij gedeeld over meer individuen in een zwerm of school. Een doel is er natuurlijk ook, stillen van honger en dorst, veiligheid, etc. etc. Daarvoor zijn samenwerking en leiderschap erg handig.

De weg naar realisatie van zo'n doel ligt echter niet vast, is zeker niet plan- of projectmatig. Er is geen strategische 'stip aan de horizon' (in de verre toekomst).

Veel belangrijker is het vermogen om hier en nu flexibel en adaptief te zijn. Niet een plan met stip staat in de natuur centraal maar flexibele reacties op veranderingen om je heen. Verandering en beweging zijn normaal, zijn de norm zo je wilt. Survival of the Fittest - dus degenen die het best flexibel zijn en adaptief, die doen het evolutionair het beste.

Ik spreek bij  natuurlijke samenlevingen liever van 'richting' dan van 'doel'. Richting heeft de potentie van verandering en aanpassing (Fitting) in zich. Doel is veel meer een een vast gegeven,  de stip die over vijf jaar coute que foute bereikt moet worden, ongeacht...! En dat betekent meestal, ongeacht de prijs die jij en de mensen die jij leidt, moeten betalen. De stip (doel) wordt belangrijker dan de weg (richting).

Misschien moeten we die 'stip' wat meer loslaten. Niet proberen omstandigheden ten koste van alles te beheersen, maar er veel meer met de omgeving te interacteren. 

Kan het niet zoals het moet, dan moet  het maar zoals het kan! Je hebt de combinatie nodig van kracht (om te veranderen wat je kunt veranderen), moed (om datgene te accepteren wat je niet kunt veranderen) en wijsheid (om het verschil te zien)!.

Kijk naar de natuur, observeer en leer. Kies maar tussen richting of doel, flexibel of rigide. Verras jezelf met bereiken door een richting te volgen. Durf daarbij ook eens het gebaande pad te verlaten.

Wees doelgericht zonder weg en omstandigheden ,(richting) te vergeten!

Kortom, kijk anders, denk anders. Laat u niet gijzelen door een 'stip'!  Vergroot uw Denkraam. Keridwen's NZR-methode  kan daar goed bij helpen. Vraag er gerust naar.

p.s. Geen blogs uit de Slowlane meer. Gewoon reële gedachten over beweging, verandering en ontwikkeling van mensen. Vegroot uw Denkraam met Keridwen's NZR methode.

Groningen, 27 juni 2018

Marcel van der Pol

Reactie welkom, via blog of anders via marcel@keridwen.nl

Ga 'off the beaten tracks' en creëer je eigen weg.

Deze foto heb ik gemaakt in Namibië in 2016. Ik vond het een mooi beeld om het moment van  'off the beaten tracks ' gaan te verbeelden - zowel letterlijk als metaforisch.

Hoe verleidelijk is het immers om gewoon altijd de 'rechte' weg te vervolgen ofwel het gebaande en plaatgetreden pad?. Waarheen ga je dan eigenlijk? Ga je vrijwillig zelfstandig mee of laat je je passief  (ver)voeren? Je kunt ongeveer wel raden waar de vaste weg je heenleidt (zoals altijd).

Toen in Namibia heb ik ervan genoten dat we die weg verlieten. De ontdekking, de verrassing was groot. Midden in de wildernis een 'paradijsje' zo mooi. Hier in Namibië was het 'man made', een wild sanctuary. (zal binnenkort nog wel paar foto's posten).

In Nicaragua heb ik ooit 'off the beaten tracks' een ecologisch onderzoeksstation mogen vinden, in Tanzania (Srengeti) de paradijselijke Ngorrongorro krater waar meer roofdieren en prooidieren in een beperkt gebied in ecologisch evenwicht leefden dan ik mij kon voorstellen, in Australië bv Undara (oase pockets in oude ingestorte lavagangen) en Purnululu, met haar 'beehive'-bergen (zolang onontdekt gebleven).

Zoveel wonderen (en nog veel meer!) die je 'off the beaten tracks' ergens in de wereld kunt vinden, maar waaraan je op de gebaande ook zomaar zonder het te weten voorbij kunt trekken. Pareltjes die ik blij ben niet te hebben gemist.

Zou ik dus ook in mijn dagelijkse (professionele) leven hier alleen maar de voor mij uitgerolde en geplaveide wegen willen bewandelen? Ik heb geen behoefte aan een vaste stip op mijn horizon, geen tienjaar-toekomstscenario, geen onderzoek waarbij je vooraf reeds de uitkomsten moet definiëren, geen geprotocolleerde afvinklijstjes (='blauw management speak').

Uiteraard zal ik net zoals velen in onze goed georganiseerde  maatschappij ook langs gebaande wegen trekken, wellicht zelfs gebruiken als Fastlane van werk en leven, maar ik wil ook buiten de kaders de wereld  (blijven) ontdekken. Ik wil ook kunnen zwerven door gebieden waar je (letterlijk of figuurlijk) goed om je heen moet kijken om te begrijpen, te ontdekken, verrast te worden door wat niet had verwacht maar heel goed kan gebruiken of van genieten. Als je toch al (letterlijk!) wat anders naar de wereld kijkt, ga je alternatieve 'wegen' zien. Dwalen wordt een ontdekkingstocht. Al zwervend laat je je eigen spoor achter, voor anderen vaak een uitnodiging om ook even buiten hun 'beaten tracks' te gaan, hun nieuwe te wegen te vinden en verrast te worden door het spoor dat ze nu zelf creëren!

Ook in Nederland,   kun je  'off the beaten tracks' je eigen zinvolle weg willen zoeken en vinden. Zie het als een metafoor voor je ontwikkeling in werk, professie en privé.  

Ik help je graag je weg zoeken,  Niet voor niets noem ik mij inmiddels een ervaren 'off the beaten tracks' gids. Bel of mail mij gerust.

Marcel van der Pol, Keridwen.

NZR, de Keridwen methode om Buiten het Gebaande Pad te gaan en je Denkraam te Vergroten.

Diversiteit, Ambitie en Draken

Een nieuwe koers

Het móóie van deze periode, waarin ik stap voor stap kom tot een nieuwe koers voor mijzelf en Keridwen, is, dat ik nu voldoende  tijd en rust kan nemen om van alles en nog wat te onderzoeken. Wat neem ik mee? Wat laat  ik achter me? Wat ga ik anders doen? Kortom, actieve zelfreflectie, waarbij  NZR, mijn eigen Keridwen-methode om je Denkraam te Vergroten een grote hulp is, prettig, onorthodox en effectief.  

Van Winterschool tot Kindervoorstelling. 

Uiteraard geldt voor mij ook: preacher, do as you preach!!

Zó kan het dus gebeuren dat ik het ene moment weer heerlijk sta les te geven (IBS Winterschool, RUG) en een volgend moment geniet van een voorstelling voor kinderen met zichtproblemen (Visio). Of anders een bestuur adviseer over strategie en ontwikkeling. met docenten werk aan praktijkdidactiek, of een interactieve lezing geef over desruptieve gebeurtenissen. Deze activiteiten liggen gelukkig in de tijd zo ver uit elkaar (max. 1 activiteit per week voorlopig!) om in alle rust te kunnen reflecteren op mijn ervaringen en keuzes te maken.

Truebadoors 

Samen met Parisa Amin ben ik als The Truebadoors reeds een aantal jaren maatschappelijk actief om met dialoogvoorstellingen het onbegrip, de clashes en conflicten tussen andersdenkenden te overbruggen. Wij werken vanuit het motto We cherish diversity! 
Dat is ook precies waarop mijn nieuwe koers is gericht: divers wat betreft activiteiten, vraagstukken en doelgroepen, maar wel gefocust op een centraal thema: Vergroot je Denkraam en ontdek wat er ook buiten de gebaande paden van je denken en doen allemaal mogelijk is.

Missie geslaagd!

In het gastcollege (IBS Winterschool) was ik uitgenodigd om te spreken over Diversiteit in Ambitie; en  overde consequenties daarvan, wanneer je als afgestudeerde de wereld in gaat. Het is immers allerminst alleen  gèld wat blinkt!

In de voorstelling (Visio) probeerde ik op diverse manieren kinderen met zichtproblemen actief te betrekken bij de voorstelling De koning wil een draak. Een voorstelling over zien en gezien worden.

In beide gevallen en met veel plezier is de 'missie geslaagd'! 

In het college konden we het economisch Denkraam ook Vergroten naar ambities rond "People & Planet", nu en straks,en  hier maar ook dáár, ver weg (bijvoorbeeld in Afrika).

Ten behoeve van de Visio voorstelling kon ik heerlijk alles uit de kast halen om niet alleen verbaal de communicatie aan te gaan, tegelijkertijd speels (vorm) èn serieus (inhoud). Het publiek bouwde mee aan decors en attributen. We hebben muziek gemaakt, tactiel 'vreemde' wezens verkend en geduid, en oplossingen bedacht voor 'koninklijke problemen'. Als we iets niet direct goed konden zien, dan  hebben gewoon de beelden voor ons geestesoog geconstrueerd.

Over de voorstelling komt een compilatiefilmpje uit. Over het college volgt nog een vlog. 

Over beide bericht ik nog.

Keridwen 

Wil je meer weten over NZR, de Keridwen methode om je Denkraam te Vergroten? Als je bijvoorbeeld een breder blikveld nodig hebt op een dilemma, vraagstuk of conflict? Bel of mail mij gerust. De mogelijkheden zijn divers. 
Denk eens aan:

• KERIDWEN INTERACTIEF, combi van lezing, voorstelling en mini-workshop op lokatie; speels van vorm, serieus in inhoud, verrassend in opbrengst. 
• KERIDWEN COACHWANDELINGEN. In alle rust breng je het denken weer in beweging.
• KERIDWEN NZR-WORKSHOPS & ADVIES. Voor als het denken en doen verstrikt dreigt te raken in  vaste patronen.

Marcel van der Pol 

www.keridwen.nl 

marrcel@keridwen.nl

06 506 802 13

Extra:

 - Zie ook: www.Truebadoors.nl
- Actie foto's, met dank aan resp. Visio en IBS Winterschool

- Ontwerp flyer NZR: Edith Meeuwis, Marketing Beweegt.

Column 18.03: Opnieuw de eerste keer.

Op weg om samen met Nicole een workshop (train de trainer) te geven voor als je als trainer het ook even niet meer weet. Daar zit natuurlijk een prachtige paradox in verscholen. Wordt er nu van Nicole en mij verwacht dat wij als workshopgevers het altijd wèl weten, zelfs als wij het ook even niet meer weten? 

In ieder geval kan ik mijzelf inzetten als metafoor. Sinds mijn zicht is beschadigd is alles anders geworden. Soms weet ik het dan ook even niet meer. 

Inmiddels ben ik weer voorzichtig begonnen te onderzoeken wat mijn mogelijkheden voor mijn werk zijn: wat gaat goed, wat is lastig, wat moet anders. Een verrassende ontdekking is dat je met vermìnderd zicht (perifere uitval) soms méér ziet. Geen enkele waarneming is immers meer vanzelfsprekend? Ik kijk veel bewuster, meer gefocust. Details die ik vroeger vast regelmatig negeerde, omdat ze op dat moment minder relevant leken, ga ik nu opeens herwaarderen. Wellicht zijn ze nu wel belangrijk.

Waar ik mij voor werk steeds de meeste zorgen om maakte was het óverzicht. Je kunt vooral in het overzicht essentiële zaken missen als je blikveld minder compleet is geworden. Heb ik wel door als iemand de aandacht probeert te trekken? Vergeet ik überhaupt de mensen niet aandacht te geven, die ik niet zie? Pik ik wel verschuivende stemmingen op?  Of de non verbale communicatie tussen (enkele) deelnemers? Vroeger was een snelle blik voldoende om een zaal te overzien. Nu heb ik meer tijd nodig om 8edereen te zien. Ik ben mij dan ook veel meer bewust geworden van de verschillende aanwezigen cq deelnemers. Wat ik zie, zie ik heel bewust.... en dus zie je soms tóch meer meer als je minder ziet.

Laatst gaf ik mijn eerste college op de universiteit  weer. Daarvoor mijn eerste cursus Narratief Lesgeven voor docenten. De eerste workshop workshop Narratieve Zelfregie voor professionals in de ambulante hulpverlening. Mijn eerste voorstelling op lokatie.  Straks is mijn eerste Train-de-Trainer (met Nicole). Morgen mijn eerste  congres als dagvoorzitter. Ik heb lhet gevoel dat ik steeds het visuele wiel moet uitvinden.  Zie ik het? Zie ik het goed? Elke van deze situaties is toch weer een soort nieuw. Met eigen vragen en kenmerken. Wat gaat zoals vroeger, wat gaat anders? Wat betekent dat voor mijn rol, positie, functioneren en professionele inzet?

Het is genieten als deze 'premières' steeds weer mooie ervaringen blijken te worden, waarbij ik steeds beter mijn nieuwe weg vind. Of zoals een klant zei: ... Back on track, but off the beaten tracks. Herkenbaar. Bovendien wil ik het ook zo: professioneel, betrrouwbaar en integer ook buíten de gebaande paden opereren. Want als je 'het even niet meer weet', kun je niet meer terug vallen op oude patronen. Denk maar aan de glasheldere Einstein-citaten hierover (ken je die nog niet? Neem contact op met mij). 

Een andere reactie uit de markt was dat ik door mijn ervaringen van het laatste jaar een duidelijk zichtbare extra dimensie toevoegde aan mijn werk.

Dank voor beide Feedback-Opmerkingen. Ik ben er blij mee. Het helpt om na het vallen weer op te staan en verder te gaan, maar dan anders (ook buiten het gebaande pad) en wellicht beter. Soms ontdek je dat minder zicht ook beter zien kan betekenen, en gekwetstheid (letterlijk fysiek!) je de ruimte geeft om meer bezonken en afgewogen in het professionele leven te staan. " Je ontwikkelt je tot 'Wounded Healer' in je vak", hoorde ik mij laatst omschrijven. Dankjewel! Ook dàt hoop ik voor mensen te kunnen zijn (in werk en prive). Het feit dat iets kwijt bent geraakt,  kan iemand ook rijker maken. 

Marcel van der Pol
Groningen, 6 februari 2018

Uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen over Vallen, Opstaan en Verdergaan (maar dan anders en beter)". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over gerichte presentaties, lezingen (Speakershows) of over cursussen, workshops en advies, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

Column 18.02. Acteren in de visuele wereld.

In deze blogs vertel ik wat het betekent om als Zelfstandige Professional totaal onverwacht uit de Fastlane van werk en leven te worden gegooid (begin 2017) en hoe het is om opnieuw en met veel plezier (maar dan wel anders en wellicht beter) terug in het werkproces te komen. Een soort Marcel van der Pol nieuwe stijl. Met soms nieuwe doelgroepen en andere werkvormen en invalshoeken, maar met eenzelfde betrokkenheid,een  toegenomen, doorleefde deskundigheid en ruim 30 jaar ervaring met mensen en organisatie in verandering. en ontwikkeling.  Bel of mail mij gerust voor meer informatie. De columns delen (en 'liken') op sociale media mag natuurlijk ook. Graag zelfs. 

Nu pas, nu mijn zicht deels is beschadigd, merk ik pas in volle hevigheid hoe visueel onze maatschappij is ingesteld.... en vooral ook hoe visueel ikzelf in het leven (en werk) stond cq sta. Ik nam het visuele als iets vanzelfsprekend aan, iets waarover ik niet hoefde na te denken. Een snelle scan als ik een zaal binnenliep was meestal voldoende om een adequate inschatting van publiek of cursusgroep te maken. Nonverbale signalen hiield ik in de gaten, maar ik richtte mijn aandacht vooral op het auditieve, het gesproken woord en hoe en wat er werd verteld. Want het autieve  was, dacht ik, voor mij het dominante zintuig en informatie kanaal.

Tegenwoordig weet ik hoe visueel ik toch ook was georiënteerd. Wellicht had ik mij aangepast aan de visuele dominantie. In mijn lezingen en workshops ging ik steeds meer visuele ondersteuning gebruiken. Mensen vroegen daar ook om. Ik vond het leuk om te maken. Geen lappen PowerPoint-teksten, maar krachtige, vaak metaforische beelden, die soms meer leken te kunnen zeggen dan vele woorden.

Ik vond het ook heel normaal om voornamelijk digitaal (dus via het scherm) te communiceren, met overheden, instanties, klanten en relaties. Werken met filmpjes, het aandragen van visuele voorbeelden en toelichtingen tijdens mijn werk, ik deed het graag. En toch miste ik de eenvoud van het werken zonder hulpmiddelen. Gewoon door te zijn wie je bent en te handelen in het hier en nu.

De keuze was niet geheel vrijwillig, maar ik ben inmiddels wel met veel plezier terug bij af. Geen hulpmiddelen. Geen ondersteunende modellen of ingewikkelde theorieën. Slechts optreden met dat wat er is. Ik geniet ervan. Ik heb er zelfs (opníeuw) mijn werk van gemaakt. Een frisse start. Voor mensen die vastzitten in verandering, in hun denken. Als ze het even niet meer weten.

Ik heb daarbij het visuele zeker niet afgezworen. Allerminst. Maatschappij en samenleving zijn nog steeds sterk visueel gericht! Het visuele is alleen in mijn werk zijn dominànte positie kwijt. 

Ikmag graag over mijn werk vertellen en indien gewenst direct toepassen. Bijv in de vorm van een combi van interactieve lezing/voorstelling/workshop. Een zo eenvoudig mogelijke presentatie prikkelt het voorstellingsvermogen. Mensen volgen hun eigen beelden. Ze  denken actief mee en komen met eigen inzichten. Dàt vind ik mooi!

Ondertussen moet ik als visueel beperkte nog steeds mij elke dag bewegen in een zeer snelle, zeer visueel ingestelde maatschappij. Communiceren op afstand, dus via het beeldscherm, gaat stukken trager dan vroeger en kost mij (nog) veel energie. Regelmatig wordt mij gevraagd om uitgebreidedocumenten te lezen of allerlei materiaal te schrijven. Als het kan bedank ik voor de eer. 

Mijnadministratie loopt achter. Een spreadsheet lijkt soms een zoekplaatje en doolhof geworden. Accounts met toegangsnaam en wachtwoorden lijken vaak verstoppertje te spelen. Ik noem dat allemaal gedoe. Ik besteed het allemaal zoveel mogelijk uit. Mijn vrouw en mijn accountant zijn daarbij een enorme steun.

Als je je afvraagt hoe het kan dat ik toch met enige regelmaat blogs (en vlogs, filmpjes en webinars) produceer, dan komt dat omdat ik daar in alle rust de tijd voor neem. Je eigen ideeën, ontdekkingen en creaties vertalen naar (ook visueel ondersteunde) presentaties, is mooi, betekenisvol envervullend werk. Ik doe het graag.  Ik ben zelfs al opzetjes te schrijven voor een nieuw boek. Het zal wat kòsten (vooral tijd, energie en aandacht), maar dan heb je ook wat! Een boek, met werktitel: De 13de Held. Over als je het even niet meer ziet. Als je (gedwongen) het gebaande pad verlaat en dan je eigen spoor creëert. Als een spoor goed zichtbaar is, nodigt het uit.

Marcel van der Pol
Groningen, 29 januari 2018

Uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen over Vallen, Opstaan en Verdergaan (maar dan anders en beter)". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over gerichte presentaties, lezingen (Speakershows) of over cursussen, workshops en advies, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

Column18.01. Een jaar van ontdekkingen en keuzes plus zoektocht naar mooie lokaties (win een boek!)

Maandag 15 januari 2018. Vanaf vandaag pak ik hier mijn (wekelijkse) column weer op. Op Facebook (Bewuste Ondernemers Groningen)  en op mijn LinkedIn/Google+ pagina's komt elke keer een verwijzing naar deze blog op marcelvanderpol.blogspot.nl  In deze blogs vertel ik wat het betekent om als Zelfstandige Professional totaal onverwacht uit de Fastlane van werk en leven te worden gegooid (begin 2017) en hoe het is om opnieuw en met veel plezier (maar dan wel anders en wellicht beter) terug in het werkproces te komen. Een soort Marcel van der Pol nieuwe stijl. Met soms nieuwe doelgroepen en andere werkvormen en invalshoeken, maar met eenzelfde betrokkenheid,een  toegenomen, doorleefde deskundigheid en ruim 30 jaar ervaring met mensen en organisatie in verandering. en ontwikkeling.  Bel of mail mij gerust voor meer informatie. De columns delen (en 'liken') op sociale media mag natuurlijk ook. Graag zelfs. 

Allereerst echter wil ik iedereen een heel mooi, ontdekkingsvol jaar toewensen.  Het leven is per definitie beweging. Beweeg mee. Ga eens op onderzoek voorbij het bekende. Ontdek nieuwe zienswijzen en mogelijkheden

2018 gaat een mooi jaar worden, zeiden wij met Oud&Nieuw tegen elkaar. Wat dit jaar ons gaat brengen weten we nog niet, maar dàt het een jaar vol intrigerende zoektochten, ontdekkingen en keuzes gaat worden, is wel zeker. Dat betekent afscheid nemen van het een en nieuw ontwikkelen van het ander. Met diverse mooie, zinvolle dingen, waar klanten en ik allebei blij van worden, ga ik gewoon  door. Wellicht in een iets andere vorm. We blijven in ontwikkeling.

Mijn centrale focus is het werken met mensen en organisaties die vastzitten in verandering  In denken en doen kun je soms zó geklonken zijn aan vaste patronen!

Ik help mijn klanten om in hun denken en doen weer in beweging te komen en verder te ontwikkelen. Van bestuurlijk strategische overwegingen tot praktische persoonlijke zaken. Wat eigenlijk voor iedereen die vastzit in verandering geldt: van bestuurder tot professional tot privé persoon: wat ga je doen als jouw model van de werkelijkheid, je theorieën en ideeën  of je verwachtingen niet meer goed functioneren? Vergroot je Denkraam. Buiten de gebaande en de platgetreden paden zijn nog vele mogelijkheden, die je wellicht nog niet kent. 

Maak eens Speakershow mee bij jou op lokatie (nog gratis tot maart 2018). Over vastzitten, los komen en in beweging komen, en ook minder bekend terrein verkennen. betreden terwijl je de uitkomst nog niet weet. "Kún je je dan vasthouden aan de wind?" heet een van mijn  Speakershows, gebaseerd op persoonlijke en professionele ervaringen.Het antwoord op de vraag uit de titel: Ja, dat kan zeker... door te Schakelen in Perspectief, door het Vergroten van je Denkraam en door een actieve inzet van Contextuele Empathie uit Keridwen's NZR-methode.

Naast mijn Speakershows pak ik ook weer actief en met veel plezier mijn coachings en workshops op. Oprn Inschrving en In company, maar bovenal  Maatwerk. Specifiek doelgroep gericht, van strategisch bestuurlijk tot operationele uitvoering, van professional tot privé. Iedereen kan buiten de gebaande paden zijn eigen spoor maken. Welkom. 

Indien mogelijk en gepast ga ik naar buiten (wandelcoaches. Ik ben ook opzoek naar mooie, geschikte en betaalbare lokaties voor coaching en workshop, ook goed bereikbaar met het OV. Voor coaching zoek ik eenvoudige, sfeervolle ruimtes, geschikt van 1 tot ca 6 personen.  Voor de workshops zoek ik inspirerende zalen (incl. kleine theaterzalen) en omgevingen.  Stuur mij jullie ideeën en adviezen. Ik stel een exemplaren van mijn laatste boek ter beschikking (verloting!) als dank voor jullie bijzondere suggesties.

Uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen over Vallen, Opstaan en Verdergaan (maar dan anders en beter)". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over gerichte presentaties, lezingen (Speakershows) of over cursussen, workshops en advies, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)

21. Nog één keer over de arts, de bonen en de schoenlapper: het half lege/volle glas.

Mijn laatste column voor 2017. In mijn columns schrijf ik over mijn ervaringen als zelfstandige ondernemer, die is gevallen (infarct), weer bij de wal op klautert en nu weer verder wil (maar dan anders).  Deel de columns gerust op de sociale media. Wellicht hebben anderen iets aan mijn ervaringen: Wat ik heb meegemaakt Wat er is veranderd. Hoe ik het heb aangepakt. Wat ik heb gevonden. Spiegel jezelf. 
Reacties zijn altijd welkom.   alle blogs, ga naar marcelvanderpol.blogspot.nl). 

Prachtige feestdagen... en tot in 2018! Marcel van der Pol (Keridwen)

Twee weken geleden schreef ik over een arts, die bij onverklaarbare ziektes, als hij echt niet meer wist wat te doen,  een combinatie van bonen en azijn voorschreef. Soms hielp het, soms ook niet. En zeker niet in het geval van een schoenlapper. Deze laatste overleed ondanks de behandeling. Daaruit concludeerde deze arts dat zijn behandeling van mysterieuze behandeling niet werkte bij schoenlappers (lees column 19). Hij schreef daar mooie verhandelingen over.

Wat mij bij teruglezen intrigeerde was, dat deze arts uit dat oude verhaal, zich niet als eerste afvroeg waarom het bij sommige patiënten wèl hielp. Waarom werden deze patiënten beter? Even los van de methodologie voor wetenschappelijk onderzoek, was het ook de keuze van deze arts waaop hij zijn aandacht vestigde: op wat misging (zoals bij de schoenlapper), of wat er goed ging (patiënten die beter werden). Zag hij zijn  behandelingsglas vooral als half vòl of als half léég?

Wat is beter? Is überhaupt een van beide perspectieven beter?

Vanaf het moment dat ik struikelde (infarkt), viel en weer op ging staaneeft dit thema mij beziggehouden. Wat kan ik niet meer, versus wat kan ik nog wel (of ànders). Waar begin je met redeneren, vooral als je als ondernemer weer op je eigen benen verder wilt? Bij wat niet meer kan (half leeg glas), of bij wat nog wel (of anders) kan (half vol glas)? Niet alleen ikzelf bleek al snel met dat vraagstuk bezig te zijn, ook de mensen om mij heen, van familie en vrienden tot klanten en relaties.  Heel begrijpelijk, maar soms ook lastig. Ik moest niet alleen mijn zelfvertrouwen en mijn eigen zekerheden yerug te zien winnen, maar als ondernemer ook het vertrouwen van de markt. Dat voelde als dubbelop. Thuis onrust, op je werk onrust. Wat heeft geholpen, is het besluit om niet alleen thuis mijzelf opnieuw uit te vinden (nieuwe situatie, ander denkraam, nieuwe verhoudingen, andere mogelijkheden), maar ook in de markt te herprofileren (wat wil ik (nog) wel en wat niet meer?).

Boeiende zoektocht! Zeker nog niet afgelopen. Wel wordt de richting steeds helderder. Criteria? Mijn ontdekkingsreis naar een nieuwe plek in de wereld (privé en professioneel) voert mij langs de dingen waar ik echt blij van wordt, die ik zinvol en betekenisv'ol vind, en waar ik goed in ben! Ik ben de wereld weer ingestapt met mijn speakershows, combi van lezingen en voorstellingen; een soort teasers om weer te laten zien dat ik er ben en wat ik allemaal heb te bieden heb. Mijn  glas is daarmee nu toch weer helemaal halfvól in mijn beleving? Nee, er zijn nog steeds dingen die lastig zijn, moeilijk gaan. Ik wil deze metafoor niet; wèg met het half lege, half volle glas. Mijn herprofileren betekent dat ik op zoek ben naar een nieuwe, beter passende metafoor....  Nog niet gevonden, maar dat komt wel! Mijn gedachten cirkelen alvast rond drie begrippen uit mijn speakershows: "Denkraam" (ander, nieuw, groter) en "buiten de gebaande paden" (dwalen en nieuwe koers vinden) en "contextuele empathie".  Nu ik dit opschrijf komen diverse verhalen boven, waarin deze begrippen alle drie voorkomen.Om een paar verhalen te noemen die ik vaak bij klanten gebruik: "Houd je vast aan de wind!" en  "Troubadour in de kloostertuin" en "Witte kiezels op de nek van een zwarte neushoorn" en "Hier is de overkant" en "De wetten van de wilde honing",  "Ruzie in de speeltuin"... 

Volgens mij moet ik gewoon deze en andere verhalen de komende tijd weer  veel gaan vertellen of spelen en er zeker mee aan het werk gaan.

Marcel van der Pol
www.KERIDWEN.nl

🤠
Groningen
18 december 2017


Deel 21 uit de columnserie "Observaties, Reflecties en Verhalen vanuit de Slowlane. Over vallen, opstaan en verdergaan". U wordt van harte uitgenodigd deze columns op sociale media te delen. Voor info over presentaties, lezingen en workshops, neem gerust contact op, via https://www.keridwen.nl/?page_id=60)